پریسا

قرار بود سر فرصت پریسا رو به شما معرفی کنم.

پس شروع میکنم:

ماجرا برمی گرده به اوایل مهر ماه، همون وقتی که دکترم به من گفت می تونم داروهام رو قطع کنم.آخه من سه سالی هست که به بیماری ام اس دچار شدم و در این سه سال باید هفته ای یک بار آمپولAvonex  به خودم تزریق می کردم .البته باید بگم که هزینه این آمپول ها هم خیلی بالا بود.

اون روز وقتی دکتر به من گفت که میتونم داروهام رو قطع کنم از خوشحالی تو پوست خودم نمی گنجیدم  .آخه خیلی کم پیش میاد که یه بیمار مبتلا به ام اس بِتونه بعد از سه سال دارو هاش رو قطع کنه. امّا این خوشحالی فقط مختص من نبود.آخه مهربان همسر از من خوشحال تر بود ،اونقدر خوشحال بود که تو راه برگشت به خونه کلّی شیرینی خرید و  به مناسبت خوب شدن من به همه فامیل شیرینی داد.

بعد ازین ماجرا بود که من و مهربان همسر تصمیم گرفتیم به شکرانه سلامتیم تمام پولی رو که خرج خرید دارو می کردیم از این به بعد در راه خیر صرف کنیم .

به همین خاطر به انجمن خیریه چهارده معصوم (ع) شهر اهواز رفتیم و از مسؤلین اون انجمن خواستیم که دختر خانمی رو به ما معرفی کنند که ما بتونیم حامی اون باشیم.

بعد از چند ماه انتظار بالاخره سه هفته پیش انجمن دختری رو به ما معرفی کرد که همین پریسا خانم بود.

پریسا دختر زرنگیِ که در کلاس اول راهنمایی درس میخونه و پدرش رو وقتی که خیلی کوچیک بوده از دست داده و الان توی یه خونه کوچیک و ساده  با مادر و خواهرش زندگی میکنه.

نمیدونید وقتی روز شنبه به دیدن پریسا رفتم چه حالی داشتم .یه اضطراب خاصی تمام وجودم رو گرفته بود .همش می ترسیدم که نتونم باهاش خیلی راحت رابطه برقرار کنم یا اینکه اون بچه توداری باشه و اجازه نده که من بهش نزدیک بشم. امّا بالاخره این لحظات سخت تمام شد و من پریسای عزیزم رو دیدم .باورتون نمیشه همون لحظه اوّل که دیدمش بد جور به دلم نشست ، یه دختر ساده با صورتی  تقریباً گِرد و چهره ای شاد؛ یه دخترِ فوق العاده دوست داشتنی. تازه اونجا بود که فهمیدم تمام اون اضطراب های من بی مورد بوده. . اون روز، دیدار ما نیم ساعت بیشتر طول نکشید ولی توی همین نیم ساعت کلی با پریسا رفیق شدم.  نمیدونید چقدر مهر این دختر به دلم نشسته مطمئنم اگه شما هم پریسا رو ببینید فوراً شیفتش میشید . من که منتظرم دوباره فرصتی پیش بیاد که بتونم اون رو ببینم آخه هنوز هیچی نشده دلم براش تنگ شده.